<< Terug naar het nieuwsoverzicht

Eurogeul blijft verbazen: spectaculaire nieuwe vondst van de Noordzeebodem.

Op zaterdag 5 juli 2003 heeft er weer een Cerpolex/Mammuthus expeditie op de Noordzee plaatsgevonden. Bij een ruwe zee werd een nagenoeg complete schedel opgevist van de steppenwisent, Bison priscus.

Om zes uur ‘s morgensvroeg voer de GO 33 met schipper Maarten de Waal de haven van Stellendam uit om opnieuw een Cerpolex/Mammuthus expeditie uit te voeren op de Noordzee. Wederom was gekozen voor de locatie nabij de boei Maascenter zo’n 7 mijlen uit de monding van de Nieuwe Waterweg, voor de kust van Zuid-Holland. Al eerder had Maarten de Waal succesvolle expedities uitgevoerd met een vracht aan Pleistocene zoogdierresten (zie elders op de neiuwspagina van de site van de Werkgroep Pleistocene Zoogdieren). De weersvoorwachtingen waren dit keer minder goed dan voorgaande expedities: windkracht 3-4. Dat betekent dat er hoge golven staan (gemiddelde golfhoogte 1.80- meter!) en dat zou bij menigeen aan boord van de GO 33 zeeziekte kunnen veroorzaken. Aldus geschiedde. Al kort na het uitvaren waren enkele opvarende al behoorlijk beroerd en dat zou de gehele dag zo blijven.

Er was opnieuw gekozen voor de Eurogeul localiteit omdat dan succes bijna verzekerd is. De vaargeul naar Rotterdam wordt hier op diepte gehouden door grote zandzuigers die Pleistocene afzettingen wegzuigen. Grote resten van Pleistocene zoogdieren blijven op de zeebodem achter en kunnen door een boomkorkotter van de bodem afgeschraapt worden.

Er zijn deze keer resten opgekord van uitsluitend landzoogdieren zoals wolharige mammoet, steppenwisent, reuzenhert. Het meest in het oogspringend is wel de nagenoeg complete schedel van een reusachtige steppenwisent, vermoedelijk een oude stier. De spanwijdte tussen de uiteinden van de hoornpitten bedraagt maar liefst 99 cm. De grootste breedte van de schedel is 110 cm. De neusbeenderen en de gehele bovenkaak met gebitselementen is bewaard gebleven en teruggevonden aan boord van de GO 33 (Zie afbeelding). Vermeldenswaardig is dat, toen het net omhooggehaald werd, de schedel met een hoornpit boven in het net hing te bungelen. De kotter voer nog steeds vooruit. Hoe moest deze fraaie vondst nu geborgen worden? Voordat dat voor de opvarenden duidelijk was viel de schedel met een plons in het water. Wij dachten dat we de schedel kwijt waren. De enige die er van overtuigd was dat de schedel nog in het net moest gevangen zijn, was de schipper. Hij had gelijk. Toen het hele net aan boord gehaald was bleek de reusachtige schedel nog in het net te zitten. Om hem er uit te halen moest het net opengesneden worden. Een schitterende vondst waren we rijker. De afgebroken delen (neusbeenderen, een deel van een hoornpit en een klein stuk van de schedel werden teruggevonden in de derrie aan boord. Wat een geluk. Bij terugkomst in de haven van Stellendam, later op de dag, werd de schedel provisorisch in elkaar gezet. Pas toen bleek hoe groot deze steppenwisent wel geweest moet zijn. Een gigantisch grote stier op hoge leeftijd.

Voor hen die dit verhaal ongeloofwaardig voorkomt: wees gerust. Alles (inclusief de zeezieke aanwezigen!) is professioneel opgenomen door een frans televisieteam voor een film van 50 minuten waarin de Eurogeul een prominente rol is toegedeeld. Zodra deze film gereed is zal een videotape beschikbaar worden gesteld en zal zeker op een van de komende wpz-bijeenkomsten getoond worden. Dan kunt U het boven beschreven verhaal met eigen ogen aanschouwen.

Bij terugkomst in de haven van Stellendam werd de schedel op de aanlegstijger “in elkaar gezet”. Pas toen bleek hoe compleet deze is.
Foto: John de Vos.

Dick Mol
Cerpolex/Mammuthus
Natuurmuseum Rotterdam

<< Terug naar het nieuwsoverzicht